საკანონმდებლო დიქტატურა vol_1 - კანონიერების აბსურდი

1. კანონი როგორც ექსკლუზივი                                     

1.ა: კანონი არ და ვერ იქნება ექსკლუზივი. კანონის ყველაზე კარგი და ცუდი თვისება არის ის, რომ როცა მას იღებს პარლამენტი ის შემდგომში თავისით, დამოუკიდებლად აგრძელებს ცხოვრებას და ეხება ყველას, მისი მიმღებიდან დაწყებული. კანონის მიღების პროცედურა, დამტკიცება და აღსრულებაც კანონით რეგულირდება და მაგრამ ამისი ცოდნაც კი საკმარისი არ არის იმისათვის, რომ კანონი იყოს ლოგიკური;                  

1.ბ: სამართალი რომელიც განფენილია კანონში არ არის უცხო სიტყვების გამოყენებით რაიმეს მტკიცება, სამართალი არის ჰუმანიტარული ლოგიკა სადაც „რაც არის ლოგიკური ის არის სამართლიანი და რაც სამართლიანია ის არის ლოგიკური“ შესაბამისად რაც მიუხედავად იმისა  რა წერია კანონში ალოგიკურია ის უსამართლოა და თუ უსამართლოა ის უკანონოცაა მისი ფართო გაგებით;     

2. სამართალი ვერ იცავს თავს უსამართლობისგან?!        

2.ა: მავანმა შეიძლება თქვას, რომ სწორედაც რომ ლოგიკურია ისიც, კი რომ „ვიწრო ჯგუფი უნდა იღებდეს იმ კანონს რაც მას აწყობს“ მაგრამ სწორედ ეს არის სამართლის მთელი პრობლემამ, რომ „სამართალი ვერასოდეს ახერხებს თავი დაიცვას უსამართლობისგან“;      

2.ბ: სამართლის მთელი დანაშაული თუ შეიძლება ითქვას სწორედ ის არის, რომ მას არ შეუძლია თავის დაიცვას უსამართლობისგან. სამართალს რომ თავის დაცვა შეეძლოს ჩვენ როგორც ერთიან კაცობრიობას არ გვექნებოდა ჰოლოკოსტი, ნაცისტური გერმანია, საბჭოთა კავშირიც არ იქნებოდა, არ იარსებებდა დანაშაული კაცობრიობის წინააღმდეგ და ა.შ. ბოლოს და ბოლოს საქართველოს ანექსია არ მოხდებოდა 1921 წელს;

3. კანონიერება როგორც პოლიტიკური იარაღი        
3.ა: პარლამენტი უნდა ემორჩილებოდეს სამართლიანი წესრიგის არსებობას რათა განამტკიცოს სამართლიანი წესრიგი. წესრიგი სამართლიანი არის თუ არა ეს ინდივიდუალური საკითხია მაგრამ ინდივიდუალურს საკითხს და ჩარჩოს სცდება ის საკითხი თუ კი პარლამენტი უზრუნველყოფს საკანონმდებლო დიქტატურის არსებობას;         
3.ბ: დიქტატურა როგორც ბოროტი პირმშო უსამართლობისა დგას რამდენიმე ბოძზე, მაგრამ მისი მთავარი და აუცილებელი ბოძი არის კანონიერება. დიახ კანონიერებაა ნებისმიერი დიქტატის შემქმნელის ყველაზე საყვარელი იარაღი:                     
- რაც კი ხდებოდა ნაცისტურ გერმანიაში იყო კანონიერი;         
- რაც კი ხდებოდა საბჭოთა კავშირში იყო კანონიერი;             
3.გ: ეს დიქტატი შემკული იყო კანონიერების საფუძვლითა და მანტიით. ვიწრო ჯგუფი რომელიც თავის თავს უწოდებდა პარლამენტს უზრუნველყოფდა, რომ ყოფილიყო ის კანონები რომლითაც: სახელმწიფოს ანუ დიქტატის ხელმძღვანელს ჰქონდა უფლება ადამიანისათვის სიცოცხლე წაერთვა, აეყარა მისთვის ღირსება, გადაესახლებინა მისი საცხოვრებელი ადგილიდან და ა.შ. და ეს გარანტირებული იყო სწორედ კანონით;
4. სახელი „გურამი“ და პარლამენტის აბსურდის უფლება:     

4.ა: კანონი როგორც მოცემულობა არსებობს ან უნდა იარსებოს თუ არა ეს ცალკე საკითხია მაგრამ მთავარი საკითხია: ანუ კანონიერება სამართლიანობასაც ნიშნავს? ხვალისთვის პარლამენტმა რომ გადაწყვიტოს, სახელი გურამი აღარ უნდა არსებობდეს ხომ აბსურდია? და რატომაა აბსურდი? ამას ხომ პარლამენტი გადაწყვეტს? და თუ პარლამენტს აქვს ამის უფლება მაშინ აბსურდი რატომ იქნება? განა კანონიერება არაა მთავარი?                 

4.ბ: საშუალო სტატისტიკურ ქართველს რომ დავუსვათ ეს კითხვა: სახელი გურამი უნდა გაუქმდეს და მისი დამოკიდებულება უნდა თქვას რას უპასუხებს? რა თქმა უნდა იქნება გამონაკლისები მაგრამ უმრავლესობა იტყვის, რომ აბსურდია, მაგრამ მაშინ იბადება კითხვა: რა არის ის საფუძველი რომელზე დაყრდნობითაც ამას იტყვიან ან ერთი მაინც რომ იტყვის ამას?                         

4.გ: ამის ამკრძალავი ნორმა არ არსებობს, კანონი არ არეგულირებს ამ საკითხს მაშინ რა არის ის რითიც იხელმძღვანელებს ეს ადამიანი? თუ კანონიერებაა ასეთი მეფე წესრიგისა მაშინ რატომ იქნება ეს აბსურდი? ისიც ხომ იგივე წესით იქნება მიღებული რომელი კანონების სრულდება? ფორმალურად ქურდობა რითიც ისჯება იგივე წესით არის მიღებული რა წესითაც მიღებული იქნება სახელი გურამის გაუქმება. მაშინ მიზეზი რა არის?    

4.დ: ლოგიკურობა? სამართლიანობისაკენ სწრაფვა? განცდა, რომ რაღაც ისე ვერ არის? თუ უბრალოდ ინტუიცია? თუ უბრალოდ უბრალო იდეა რომელიც დაუჯერებელია? ან არც მოხდება და ამასაც ავიტანთ როგორც სოციალური ცხოველები რომელთა პირველი ძირითადი ინსტიქტი იქნება გადამწყვეტი, როგორმე გადავრჩეთ.

5. „სალონური საუბრები სამართლიანობაზე“:     

5.ა: უფრო შორს რომ წავიდეთ: გურამი დაიბადა, გაიზარდა და ეხლა მიაღწია 70 წელს და მას პარლამენტი ეუბნება რომ სახელი უნდა გადაირქვას. და რას იზავს ის? გადაირქმევს სახელს? და რომ გადაირქვას კანონიერი იქნება მაგრამ იქნება რომ სამართლიანი?!     

5.ბ: სოციალური ცხოვრება ან სოციალური ურთიერთობები შეუძლებელია იყოს განყენებული აბსტრაქცია რომელიც იკარგება სალონურ საუბრებში, რისთვის მოვედით, რანი ვართ ან რამე ასეთი წარმოდგენითი ბოდვებით, ზედ ყოფიერებაზე საუბარი მაგრამ უსამართლობაზე დუმილი, ნიშცეს წიგნის ოცდამეორე გვერდზე რა წერია მაგასაც მოგიყვება მაგრამ უსამართლობაზე დუმს და მათი დუმილი რა ღირს? განა რა ღირს ეს? უსამართლობაა ამისი საფასური?    

5.გ: აქაც ეს გადახვევა სწორედ იმისათვის არის საჭირო, რომ წარმოდგენები: აი ისწავლა განათლებულია და ა.შ. არის სრული სისულელე დღევანდელი გაგებით, რადგანაც რა არის განათლება? არის კი განათლება რამე რომელსაც უნდა ვენდოთ? ნდობას რა იმსახურებს? რა არის განათლება, უსამართლობაზე დუმილია განათლება? „მე არ მეხება“ ეს მუდმივად მშიშრების მთავარი არგუმენტი...                             

5.1. „განათლებული“ ელიტა პროფესორ „სამართლის“ დოქტორებიანად:     

5.1.ა: თუ პარლამენტს ამისი უფლება აქვს სახელი გურამი გააუქმოს სამართლიანი იქნება ამისი გაკეთება? რამდენი განათლებული იცით რომელიც უარს იტყვის სახელის შეცვლაზე? მეტიც დარწმუნებული ვარ პირველი იქნება ვინც სახელს შეიცვლის...    

5.1.ბ: შესაბამისად საკანონმდებლო დიქტატურის მთავარი ღერძი სწორედ ეს ვითომ განათლებული ელიტაა თუ როგორც თავს უწოდებენ, რომელთაც არ ეხებათ კანონი, ისინი კანონზე მაღლა დგანან და სწორედაც ამიტომაც უმნიშვნელოა მათთვის სამართლიანობის, კანონიერების, ლოგიკურობის ძახილი;     

5.1.გ: თუ მათ არ ეხება ეს უსამართლობა რატომ უნდ აიტკიოს თავი? და რომც აიტკიოს მას ვინ დაიცვას? არსებობს კი თუნდაც ერთი ადგილი სადაც მას მოუსმენენ და მის სიმართლეს დაამტკიცებენ?

6. მოსამართლის არჩევანი: კანონი თუ სინდისი?!     

6.1: პარლამენტი რომელიც უნდა იმართებოდეს კანონის საფუძველზე რომელიც ეფუძნება კონსტიტუციას და თავის მხრივ კონსტიტუცია კი სამართლიანობის გარანტი უნდა იყოს, მაშინ რას იტყვის? არსებობს კი მეტყველი კონსტიტუცია? და ვინ მეტყველებს ან კონსტიტუციით ან კანონით?                            

6.2: პარლამენტში მყოფ პირებს შეუძლიათ მიიღონ ნებისმიერი კანონი, ნებისმიერი აკრძალვა ან დაშვება ეს პარლამენტის ექსკლუზივია, სხვას არავის აქვს ამისი უფლება. მაშინ რა ხდება როცა საკანონმდებლო ჩარჩოს სრულიად ირგებს ვიწრო ჯგუფი? ამ დროს სამართლიანობა ურემზე ზის და ელოდება როდის გადაბრუნდება რომ გვითხრას „მე სულ აქ ვიყავი და აი გზა სიმართლისა“?! და კონსტიტუცია ამ დროს მეტყველებს?! როგორ ამბობენ ხოლმე „მოსამართლე ლაპარაკობს კანონის სახელით“ და მოსამართლე რას ნიშნავს?     

6.3: სამართლიანობის მცნება აბსტრაქტულია თუ ის შესაძლებელია იყოს ხელშესახები? მაგალითად ხევისბერის ქცევა არის სამართლიანი ონისესთან? კანონიერია? თუ უკანონოა და სამართლიანია? თუ კანონიერია მაგრამ უსამართლოა? ეს სალონური საუბრის ჩარჩო არ არის, არამედ მაგალითია, რამდენი იცით რომელმაც ეს კითხვები დაუსვა საკუთარ თავს, სანამ მოსამართლე გახდებოდა. არავითარი შვებაა არ არის ჩემთვის ის, რომ ვიცოდე „ყველაფერი რაც ხდებოდა საბჭოთა კავშირში ან/და ნაცისტურ გერმანიაში სწორედ მოსამართლის მიერ იყო ბეჭედდასმული“ და შესაბამისად მოსამართლე ვინ ნებას აღასრულებდა ნეტავი?         

6.1.: სიკვდილით დასჯის "კანონიერება":     

6.1.ა: რას იზავენ ნეტავი როცა საქართველოში კვლავ დაკანონდება სიკვდილით დასჯა, მოსამართლე ამას აღასრულებს? შეძლებს ამის გაკეთებას? პასუხი ხომ ცხადზე ცხადია. საბჭოთა ბოროტების კავშირის შემდგომ, ის ვინც მაშინდელი მოსამართლე იყო და ადამიანებს მისი ხელმოწერით ართმევდნენ სიცოცხლეს მათ რა სამართლიანობის შეგრძნება ჰქონდათ? ისინი რა თქმა უნდა კანონიერად აკეთებდნენ და თუ ეს კანონიერებაც სამართლიანობა იყო სულ რაღაც 9 წლის მერე რატომ თქვა სამართალმა რომ ადამიანის სიკვდილით დასჯა უბრალოდ არ მოსულა?

6.2: კანონიერად მოქცევის პრივილეგია:     
6.2.ა: კანონიერად მოქცევის პრივილეგია აქვს მხოლოდ და მხოლოდ ინდივიდს, მოქალაქეს, მაგრამ სამართლებირივი სახელმწიფოს მთელი არსი ჩემი გაგებით სწორედ ის არის, რომ მხოლოდ კანონიერად მოქცევის უფლება არ აქვს სახელმწიფოს დანიშნულ ჩინოვნკის ან მოსამართლეს, ის ამასთანავე უნდა იყოს სამართლიანი. თუნდაც საკანონმდებლო დიქტატურის პირობებში, მაგრამ საკუთარ კომფორტს, საკუთარ კარიერას, საკუთარი შვილების მომავალს, შემოსავალს და ათას რამეს ვინ გაწირავს ვიღაცა უცხოსთვის რომელიც პირველად ნახა რატომ უნდა აინტერესებდეს ის?    
6.2.ბ: იმ არსებულ ძალაუფლებას, რომლის გემოც უკვე იგრძნო მოსამართლემ ამ ძალაუფლების გემოს ვის გადაულოცავს, ან ამისი მკითხველი ვინმეს გადაულოცავდი? ეს ხომ ზრდასრულობაა, რომ მოცემულობა მიიღო და გადარჩე, ხოლო იდეებზე მიყოლა არის ბავშვობა, როცა არ ეგუები რეალობას და მისი შეცვლა გსურს. და როგორ იცვლება რეალობა, რომ? მაგ ძალაუფლების გემო იმდენად ტკბილია, რომ საკანონმდებლო დიქტატურას კი არა ყველაფერს მოაწერ ხელს როგორც „გაგებით ზრდასრული“ და ვინ გაამტყუნებს, რომ?    
6.2.გ: საკუთარ ძმას ამ მდგომარეობაში გაამტყუნებდი? რა ჯობია სადმე სუფრაზე ისხდე ნათესავებთან და ამაყობდე, რომ „ჩემი ძმა მოსამართლეა“ თუ სუფრაზეც არ იყო რადგანაც სისმეტისთვის მიუღებელი და გარიყული იყო ნათევსაბისგანაც და კითხვა გიჩნდებოდეს „გაეკეთებინა რაც სთხოვეს, არ გადააყოლა ყველაფერი ვიღაცისთვის სამართლიანობას“ და ზრდასრულობად სწორედაც რომ პირველი თეზა მოგეჩვენება;

6.3: სამართლიანობა: იდეა თუ ქცევა?! თუ უსარგებლო ნივთი?!    
6.3.ა: და სავსებით ლოგიკურია ესეც, იგივენაირად ლოგიკურია როგორც „მე კანონის საფუძველზე ვმოქმედებდი“ და ამაში განა ვინ შეედავება, მაგრამ (როგორც ამბობენ ადამიანების სიმართლეს მხოლოდ და მხოლოდ მაგრამის შემდგომ წერენ) არსებობს ერთი მაგრამ: მაშინ არის კი ის მოსამართლე? თუ რწმენაში გადავალთ და ის ერთი ცხვრის გამო დატოვებს ასს, მაშინ მოსამართლე სამართლებრივ სახელმწიფოში რას აკეთებს? ან რატომ უნდა გააკეთოს? განა ვალდებულია ვინმეს წინაშე? ძალიან რომ უყვარს ე.წ. პოლიტიკოსებს რელიგიის ინსტრუმენტად გამოყენება, მაშინ კანონიერი იყო თუ არა ქრისტეს დასჯა? კანონიერი იყო თუ არა, რომ პასუხი მოთხოვეს რადგანაც მათი წარმოდგენით ღმერთად გამოაცხადა თავი? მაშინაც ხომ დაშვებული იყო ასეთი სასჯელი რომელსაც აღმსრულებელი უწოდებდა „ერის ხმას“ მაშინაც ასე იყო, მაშინაც ასე იყო და სწორედ იგივე იყო მაშინაც „მე კანონს ვემორჩილებ“ რომელიც არსებობს დღესაც ასეა...

7. უკანონო "კანონიერება":      
7.ა: პარლამენტისთვის მიცემული ინსტრუმენტი მიიღოს კანონები არის უფლება და არა ვალდებულება, პარლამენტი არსებობს იმისათვის, რომ არ დაუშვას სწორედ რომ დიქტატურა, დიქტატურა რომელიც უბრალოდ ბანალურად ბოროტია, ეს საკანონმდებლო დიქტატურა სჭამს ინდივიდს, ბოლოს ამის შემქმენლსაც შეჭამს მაგრამ მანამდე ყველაფერს ერჩის. კანონი სწორედაც რომ ინსტრუმენტია დიქტატის რომ უზრუნველყოფს მისივე არსებობა;     
7.ბ: კანონს არ აქვს საშუალება უკანონო კანონი არ მიიღოს, მთელი არსი კანონიერების სწორედაც არის ის, რომ „რასაც მინდა იმას გამოვაცხადებ უკანონოდ“ და არ არსებობს არავინ და არაფერი რომელსაც კანონის მიხედვით „კანონგარეშედ არ გამოვაცხადებ“ შემდგომში მე კი არ ვიტყვი, რომ ასე მინდოდა არამედ კანონი ასე ამბობს ვიტყვი, თითქოს სხვა იღებდა ამ კანონს...     
8. დასკვნის მაგიერ:     
8.1: ალბათ ბოლოსკენ ვინმე რამე დასკვნას შეიძლება ელოდოს რას ვამბობ ან რატომ ვამბობ ან რას ვგულისხმობ, მაგრამ თუ აქამდე ვერ მივხვდი სულ რომ მარტივ ნაწილაკებად დავშალო ვერც ამას მიხვდები და რასაც მიხვდი ან ვერ მიხვდი ეგეც საკმარისია. ერთია საბოლოოდ ის ურემი, რომ გადაბრუნდება ყველა მაინც ერთ ნავში ვზივართ ესაა და ეს, შენი სამართლიანობა ჩემზეც აისახება როგორც ჩემი კანონიერება ან პირიქით, შესაბამისად ვერაფერს ვერ გავექცევით რადგანაც როცა მარტონი ვრჩებით, კოსტუმის, შარვლის ან/და მანტიის გარეშე ისედაც ვიცით ეს ყველაფერი.    
8.2: და თუ ვიცით მერე რა ხდება?! საკანონმდებლო დიქტატურას ვემორჩილებთ?! პასუხი ინდვიდუალურია როგორც ის, რომ ნაცისტურ გერმანიაში ყველაფერი იყო კანონიერი, მაგრამ იყო რომ სამართლიანი?!     
9. და მერე?     
9.1: სამართლიანობას არ აქვს საშუალება თავი დაიცვას უსამართლობისგან თუ ინდივიდი არ ცდილობს ამას, და მერე?! გამზადებული პასუხები რელიგიებში ან/და პოლიტიკურ იდეოლოგიებში შეგიძლიათ ეძებოთ რომლისაც ნაკლებად მჯერა, ასევე ე.წ. განათლებულ ელიტაში ან ფილოსოფოებში, მე კი მგონია ინდივიდი ამას თვითონ მიხვდება გზა რა შეიძლება იყოს ან ვერც მიხვდება, თუმცა ვერ მიხვდება და ამაზე არ უფიქრია ღმერთმანი რა ბედნიერია...